Adam Bederski (ur. 5 maja 1893, zm. 1 czerwca 1961) – polski poeta, ekpresjonista.

Adam Bederski był synem Antoniego i Elżbiety z Brzeskich. Po ukończeniu gimnazjum studiował w latach 1912–1913 filozofię w Niemczech (najpierw w Berlinie, a następnie w Monachium) i od 1919 w Poznaniu. Interesował się w Niemczech nowymi prądami w sztuce niemieckiej i francuskiej. W czasie I wojny światowej członek tzw. Szeregów Narodowych (konspiracyjnej organizacji studentów uniwersytetu niemieckiego).

Debiutował w 1914 wierszem „Poema o człowieku zwykłe” na łamach krakowskiej „Krytyki”. Współpracował ze „Zdrojem” (1917–1920) i w kwietniu 1918 ogłaszał w imieniu młodych plastyków z poznańskiej grupy Bunt (działającej w latach 1918–1920) manifesty programowe (m.in. zawartych w wierszu „Czytelniku pobożny” z 1918) inicjujące przełom artystyczny. Reprezentował w „Zdroju” linię antymłodopolską i opowiadał się za kubistyczną odmianą ekspresjonizmu.