Jej strzępki posiadają w niektórych miejscach zgrubienia, ale nie mają przegród ani jamek. Tylko wyjątkowo zdarzają się rzekome przegrody. Główny pień wlośni ma grubość 10–20 μm. Brak nibywłośni.
Występowanie i siedlisko Kurzawka ołowiana poza Antarktydą i Afryką występuje na wszystkich kontynentach, a także na wielu wyspach. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniona. W Alpach dochodzi do wysokości 2400 m n.p.m.
Występuje od lata do jesieni, zarówno w górach, jak i na niżu. Rośnie na pastwiskach, łąkach i polanach górskich, szczególnie na miejscach nawożonych obornikiem. Zazwyczaj występuje gromadnie. Stare owocniki czasami utrzymują się do następnego roku.
Znaczenie Młode, jeszcze białe owocniki są jadalne.
Gatunki podobne Kurzawkę ołowianą charakteryzuje matowe i szare endoperydium, zazwyczaj jajowate zarodniki i długie sterygmy na podstawkach. Bardzo podobna jest kurzawka czerniejąca (Bovista nigrescens). Pewne odróżnienie tych gatunków zazwyczaj możliwe jest tylko badaniem mikroskopowym. Wskazówką może być też endoperydium: u kurzawki czerniejącej jest czerwonobrązowe do czarnobrązowego. Kurzawka omszona (Bovista tomentosa) ma owocniki mniejsze i bez połysku, rośnie też w innych miejscach (na piasku i skałach).
Przypisy
Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Purchawkowate