Bitwa Łącznie stojące naprzeciwko siebie armie liczyły po około 30 000 ludzi na koniach. Piechota obu stron strzegła natomiast obozu. Król niemiecki Rudolf I ustawił swoje siły w dwóch grupach po trzy szeregi. W każdej z nich znalazło się około 1500 rycerzy, z czego ciężkozbrojna jazda rycerska stanęła na samym tyle. W skład armii Rudolfa wchodzili lekko- i ciężkozbrojni rycerze z Austrii, Styrii, Karyntii, Krainy, Salzburga, Norymbergi, Szwabii, Bryzgowii, Alzacji i Szwajcarii oraz rycerze z Węgier (król Władysław IV Kumańczyk) i kumańscy łucznicy.
Podobnie ustawił swoje wojska król czeski Ottokar II, jednak grupy tworzyło po 2000 rycerzy, a ciężkozbrojni ustawieni zostali w pierwszym i drugim szeregu. W skład armii Ottokara wchodziły wojska z Czech, Moraw, Śląska, Polski, Miśni, Turyngii, Brandenburgii i Bawarii. W oddziałach książąt śląskich byli rycerze książąt Władysława I opolskiego, Henryka III głogowskiegoRudolf Žáček, Historia Górnego Śląska, II. Średniowiecze, Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej, Gliwice 2011, s. 111. i Henryka IV Probusa wrocławskiegoJerzy Sperka, Poczet królów polskich, Wydawnictwo Twoje Książki, Chorzów 2007, s. 63. oraz najemni polscy rycerze (Polonii conductitii)Antoni Barciak, Między Polską a Czechami, Oficyna Wydawnicza ATUT, Wrocław 2012, s. 55.