Latem 1988 Ramírez przeszedł do drużyny Atlante FC z siedzibą w stołecznym mieście Meksyk, gdzie spędził rok, po czym został zawodnikiem Puebla FC. Tam również został podstawowym piłkarzem klubu; w 1991 roku triumfował z nim w najbardziej prestiżowych rozgrywkach kontynentu, Lidze Mistrzów CONCACAF, za to w sezonie 1991/1992 wywalczył tytuł wicemistrza Meksyku. Po dwóch latach spędzonych w Puebli odszedł do stołecznego Club Necaxa, w którym również spędził dwa sezony, jednak bez zdobycia żadnego trofeum. Później przez rok występował w Tiburones Rojos de Veracruz, po czym podpisał umowę ze stołecznym Cruz Azul. Tam odniósł największe sukcesy w karierze, jednak przeważnie w roli rezerwowego – w sezonie Invierno 1997 zdobył tytuł mistrza Meksyku, podczas rozgrywek 1996/1997 triumfował w krajowym pucharze – Copa México, dwukrotnie wygrywał także Puchar Mistrzów CONCACAF; w roku 1996 i 1997. Karierę zakończył w wieku 32 lat z powodu przedłużających się kontuzji.