W pismach retorycznych, takich jak O oddziaływaniu mów (Perí lògon kríseos kaj ergasías), dał się poznać jako zwolennik attycyzmu. Za wzór wymowy stawiał Izokratesa (V/IV w. p.n.e.) i Arystydesa (II w. n.e.). Był zdecydowanym zwolennikiem stylu klasycznego i drobiazgowego studiowania i naśladowania pisarzy antycznych. Krytykował, jako nowinkarski, niedbały styl swego przyjaciela Teodora Metochity. Niewykluczone, że za tym sporem kryły się głębsze różnice poglądów na sprawy polityczne, które nie mogły zostać otwarcie wypowiedziane. Ułożył dosyć rozwlekłe mowy pochwalne, enkomia, na cześć Andronika II, mowy pocieszające do córki Ireny, epitafium na Teolepta, metropolitę Filadelfii.
Do pism teologicznych Chumnosa należą homilie o tematyce biblijnej, w których autor zastosował filozofię starożytną do interpretacji trudnych miejsc w Piśmie Świętym. Chumnos napisał też przeciw zachodniej doktrynie o pochodzeniu Ducha Świętego Anaskeue tu dogmatos tu latinon peri tes eksporeuseos tu hagiu Pneumatos.