Frank Robinson (ur. 31 sierpnia 1935 w Beaumont, zm. 7 lutego 2019 w Los Angeles) – amerykański baseballista, który występował na pozycji prawo i lewozapolowego przez 21 sezonów w Major League Baseball.

Życiorys Robinson studiował na Xavier University, gdzie występował w baseballowej drużynie uniwersyteckiej Xavier Musketeers. W 1953 roku podpisał kontrakt jako wolny agent z Cincinnati Reds i początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Columbia Reds i Tulsa Oilers.

W MLB zadebiutował 17 kwietnia 1956 w meczu przeciwko St. Louis Cardinals. W sezonie 1956 zdobył 38 home runów co było 2. wynikiem w lidze, wystąpił po raz pierwszy w Meczu Gwiazd i został wybrany najlepszym debiutantem. W 1961 roku został wybrany MVP National League i wystąpił w World Series, w których Reds ulegli New York Yankees w pięciu meczach.

W grudniu 1965 roku w ramach wymiany przeszedł do Baltimore Orioles. W sezonie 1966 zwyciężył American League w klasyfikacji pod względem zdobytych home runów (49) i runów (122), zaliczonych RBI (122), średniej uderzeń (0,316), on-base percentage (0,410), slugging percentage (0,637) i po raz drugi w karierze wybrano go najbardziej wartościowym zawodnikiem.