Druhowie „Sokoła” nie mogli swobodnie prowadzić ćwiczeń, dlatego zbierano się w różnych lokalach, ćwiczono w stodołach, lasach i zamiejscowych salach restauracyjnych. Część ćwiczeń młodzi leszczyńscy Sokoli wykonywali w takt melodii polskich oraz pieśni powstańczych, z przyborami budzącymi refleksje narodowe, np.: z laskami góralskimi, lancami ułańskimi, biało-czerwonymi chorągiewkami i szarfamiD. Szymczak, Historia „pierwszego” leszczyńskiego „Sokoła”, „Przyjaciel Ludu” 2003.. Represje niemieckie zmierzające do zlikwidowania Towarzystwa były w tym czasie bardzo skuteczne. Władze zabraniały „Sokołom” urządzania zabaw tanecznych, wypożyczania sali do ćwiczeń, a osoby „Sokoła” leszczyńskiego wspierające były represjonowane. Także wielu obywateli niemieckich patrzyło na tę działalność z niechęcią, dlatego część „Sokołów”-kupców i rzemieślników wystąpiła z organizacji, obawiając się nieprzychylnej reakcji ze strony ich niemieckich klientów. Działania niemieckie okazały się na tyle skuteczne, że po kilku latach borykania się z trudnościami ze strony miejscowej władzy, działalności postanowiono w 1905 r. zawiesić na czas nieokreślony. Zła sytuacja gniazda leszczyńskiego spowodowana była także tym, że Leszno w tym okresie było miastem ze zdecydowaną przewaga ludności niemieckiej. Według oficjalnych spisów niemieckich Polacy do 1910 r.