Nikodem Wiktorowicz Kunderewicz, (ur. w Kijowie, zm. 28 września 1976 w Moskwie) – generał major Armii Czerwonej służący w ludowym Wojsku Polskim.
Życiorys Był potomkiem polskich zesłańców z 1863 roku. W 1919 ukończył gimnazjum w Kijowie, w marcu 1921 wstąpił do Armii Czerwonej. W latach 1922–1923 był zecerem i maszynistą-drukarzem w Drukarni Oddziału Oświaty w Kijowie. Od 1928 dowódca plutonu i kompanii, od 1931 szef sztabu batalionu. W 1934 skończył Akademię Wojskową im. Frunzego w Moskwie. Od stycznia 1938 do grudnia 1940 był więziony. W styczniu 1942 ponownie zmobilizowany, w sierpniu 1942 został szefem sztabu 117 pułku piechoty. W maju 1943 jako kapitan wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, gdzie został szefem oddziału 1 DP im. T. Kościuszki. Walczył w bitwie pod Lenino, następnie został szefem sztabu 1 DP. We wrześniu 1944 przeniesiony na analogiczne stanowisko do 3 DP. Brał udział w forsowaniu Bugu w lipcu 1944, walkach na Pradze i przyczółkach podwarszawskich we wrześniu 1944, marszu na Bydgoszcz w styczniu 1945, walkach na Wale Pomorskim w marcu 1945, forsowaniu Odry i dotarciu do Łaby w kwietniu 1945 roku. Po wojnie został pułkownikiem i szefem sztabu 14 DP w Siedlcach. Od 1 sierpnia 1946 szef sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego nr VII w Lublinie, w czerwcu 1948 został szefem oddziału Sztabu Głównego WP.