Włodzimierz Gosławski (ur. 12 lipca 1903 w Mokrsku, zm. w kwietniu 1940 w Tatrach) – polski chemik, taternik i alpinista.
Życiorys Okres przed II wojną światową We wczesnej młodości brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W drugiej połowie lat 20. studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim, który ukończył w 1930. Cztery lata później obronił pracę doktorską. Był asystentem na Uniwersytecie Jagiellońskim (1929–1936) i na Akademii Górniczej w Krakowie (1936–1939). Opublikował kilka prac naukowych, m.in.: W. Gosławski, L. Marchlewski, The absorption of ultraviolet light by some organic substances (1931), W. Gosławski, Studja nad ligniną (1934), W. Gosławski, Influence of hydrogen ions on the dielectric potential and the surface cinchonine and cinchonidine solutions (1936), W. Wilkosz, W. Gosławski, L. Staronka, Na nowych drogach nauki: drogi nauki, materia i energia, czas i przestrzeń (1938).
Taternictwem zajął się dopiero w roku 1936. W 1938 wspinał się w Alpach. Zdobył wówczas, wspólnie z Wawrzyńcem Żuławskim, najwyższy szczyt Alp Berneńskich – Finsteraarhorn. W latach 1938–1939 pełnił funkcję przewodniczącego Koła Krakowskiego Klubu Wysokogórskiego.