Główne cechy wioski to: integracja leśnictwa na domowe potrzeby z wyrębem lasu ze względów przeciwpożarowych (pozyskiwanie drewna na opał), oraz połączenie systemu wodnej linii kluczowej Keyline Design z siecią dróg w wiosce i z domostwami. System gromadzenia wody w centralnej części był kluczowym elementem projektu regeneracji terenu wyniszczonego przez istniejące tam przez ponad 50 lat kopalnie złota.
Ponieważ wykazanie możliwości zapewnienia stałej dostępności wody było jednym z głównych celów projektu, stabilność poziomu wody uznano za jeden z wyznaczników sukcesu – ważnych dowodów, że permakultura umożliwia zrównoważony rozwój wioski Fryers Forest. Niestety wyciągnięcie tak jednoznacznych wniosków utrudniły czynniki meteorologiczne. Z powodu niezwykle długiego okresu suszy (1994–2009) poziom wody w sztucznych zbiornikach za tamami bardzo się obniżył. Gdy susza minęła, dzięki dużemu poborowi wody deszczowej z dachów poziom wody wrócił do normy – z początkiem roku 2011 sztuczne zbiorniki były znowu pełne.