Liber de natura rerum (łac. Księga o naturze rzeczy) – napisana w latach 1237–1240 przez Thomasa Cantimpratensisa księga stanowiąca kompendium wiedzy dostępnej w XIII wieku z dziedziny m.in. antropologii, zoologii, botaniki, astronomii, astrologii oraz meteorologii. Księga ta została przetłumaczona na język niemiecki, niderlandzki i francuski. Została wydana w trzech wersjach. I wersja zawierała 19 ksiąg, II wersja 20 ksiąg, a III wersja została skrócona oraz zawierała przeróbki opisanych tematów. Niektóre rękopisy były ilustrowane. Liber de natura rerum miała służyć przede wszystkim duchownym i kaznodziejom.
Treść Wiedza zawarta w księdze została oparta na dziełach Galena i Arystotelesa. Podzielono ją na dwadzieścia ksiąg. Pierwsza opisuje anatomię człowieka, kolejne księgi zawierają wywód o duszy, monstra ludzkie żyjące na Wschodzie, świat zwierzęcy uwzględniając czworonogi, ptaki, monstra morskie, ryby, węże, robaki i owady. Księgi od dziesiątej do dwunastej zawierają opis świata roślinnego w tym drzewa zwyczajne, drzewa i krzewy korzenne oraz zioła korzenne. Kolejne księgi dotyczą wody, kamieni szlachetnych, siedmiu metali, siedmiu wytworów powietrza (wśród nich rosy, śniegu czy gradu), a także siedmiu planet.