Opis obrazów Pierwszym artystą, który przedstawił trzy nagie boginie, stojące w różnych pozycjach, był Rafael. Kierował się wersją greckiego pisarza Lukiana z II w. n.e., który wspomniał o nagości bogiń. Malarze bardzo chętnie poruszali tematy mitologiczne, by pod pretekstem przedstawienia historii bogów malować kobiece akty. Cranach wykorzystał kompozycję podobną do prac Rafaela i stworzył, prawdopodobnie na zamówienie, kilka wersji Sądu Parysa. Pierwsza wersja (1508) powstała techniką drzeworytu, a kolejne na płótnie.
Na każdym obrazie znajdują się trzy nagie boginie, Parys i Merkury. Parys siedzi po lewej stronie. Ukazany został w zbroi, co nawiązuje do średniowiecznej wersji mitu, w którym zabłądził podczas polowania i, zmęczony poszukiwaniem właściwej drogi, postanowił odpocząć przy drzewie. Podczas snu nawiedził go Merkury – posłaniec bogów wraz z trzema boginiami. Obudzony i oszołomiony widokiem nagich kobiet miał wybrać, która jest najpiękniejsza. W XIX wieku uważano, iż opowiedziana historia jest ilustracją do średniowiecznej legendy angielskiej. Jej bohaterem był rycerz Albonack, który miał trzy córki i chciał jedną z nich wydać za króla. Mężczyzną siedzącym na ziemi miał być ów król, a starcem w zbroi, Albonack.