Karol Andrzej Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 9 listopada 1885 w Radawcu, zm. 7 maja 1937) – polski ziemianin, ksiądz rzymskokatolicki, historyk i działacz społeczny.
Życiorys Po zmarłym w jego młodości ojcu odziedziczył m.in. posiadłość w Blotzheim.
Po ukończeniu studiów na Wydziale Filozoficznym katolickiego uniwersytetu we Fryburgu (Szwajcaria) w 1910 roku obronił doktorat. Sprzedawszy Blotzheim wrócił do Polski i w 1912 roku kupił majątek Staroźreby.
W styczniu 1912 roku próbował wydawać miesięcznik „Ruch Chrześcijańsko-Społeczny”. Ukazało się 12 numerów pisma, które przestało być wydawane w grudniu 1912 roku.
Po wojnie polsko-bolszewickiej wstąpił do Seminarium Duchownego w Płocku. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 kwietnia 1924 roku z rąk bp. Antoniego Nowowiejskiego. Był nauczycielem języka francuskiego w tymże seminarium, pełnił również funkcję kapelana więziennego i kapelana 108. Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej przy płockim Liceum im. św. Stanisława Kostki. Od 1930 roku, ze względu na pogarszający się stan zdrowia, wrócił do swojego majątku i pomagał proboszczowi w Staroźrebach.