Liczba jąder to jedna z głównych cech odróżniających podgrupy Archamoebae. U niektórych Pelobiontida (należących do podrzędu Pelomyxina) typowo występują dziesiątki lub setki jąder, podczas gdy u innych Archamoebae zwykłym stanem jest jedno lub kilka jąder. Pelomyxa mogą posiadają dziesiątki jąder w niektórym stadium życia.
Występowanie Wolno żyjące Pelomyxa i Rhizomastix znajdują się w górnych warstwach błota lub piasku, przeważnie w rzekach, jeziorach, torfowiskach, a także wśród wód stojących, w których występuje niska zawartość tlenu. Idealnym miejscem do ich znalezienia są swobodnie wzrastające glony na styku woda-osad, w płytkich stawach o niskiej zawartości tlenu.
Historia Grupa Archamoebae została opisana przez Thomasa Cavalier-Smitha w 1998 r. jako część Archezoa, nowo zaproponowanej grupy mającej obejmować te eukarionty, które oddzieliły się ewolucyjnie jeszcze przed nabyciem mitochondriów. Wczesne drzewa molekularne oparte na rRNA wspierały tę hipotezę, jednak niedługo później odkryto genetyczne lub ultrastrukturalne pozostałości mitochondriów u różnych Archamoebae, co oznacza, że organizmy te powstały już po pojawieniu się mitochondriów i z czasem je utraciły. Dziś wiemy, że są blisko spokrewnione m.in. ze śluzowcami i innymi przedstawicielami grupy Amoebozoa.
Przypisy
Kategoria:Conosa