Jeżeli ilość podsłuchanej informacji nie przekracza pewnego progu, można wyprodukować krótszy klucz z gwarancją bezpieczeństwa (czyli taki, o którym podsłuchujący nie wie nic). W przeciwnym przypadku taka możliwość nie istnieje i dany klucz jest porzucany.
W odróżnieniu od kwantowych protokołów dystrybucji klucza, bezpieczeństwo tradycyjnych protokołów dystrybucji klucza opiera się na złożoności obliczeniowej funkcji jednokierunkowych i nie istnieje możliwość wykrycia podsłuchu bądź zagwarantowania bezpieczeństwa klucza.
Kwantowa dystrybucja klucza ma na celu stworzenie i przekazanie tajnego klucza, a nie transmisję wiadomości i danych. Przy pomocy tajnego klucza i wybranego algorytmu szyfrującego można zaszyfrować i odszyfrować wiadomość przekazywaną standardowym kanałem informacyjnym. Algorytmem najczęściej kojarzonym z QKD jest szyfr z kluczem jednorazowym ze względu na jego udowodnione bezpieczeństwo w przypadku używania tajnego, losowego kluczaC. E. Shannon, Bell Syst. Tech. J. 28, 656 (1949).