Rodney Cline Carew (ur. 1 października 1945) – amerykański baseballista pochodzenia panamskiego, który występował na pozycji pierwszobazowego i drugobazowego przez 19 sezonów w Major League Baseball.
Carew podpisał kontrakt jako wolny agent z Minnesota Twins w czerwcu 1964 roku i początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Orlando Twins i Wilson Tobs. W MLB zadebiutował 11 kwietnia 1967 w meczu przeciwko Baltimore Orioles, w którym zaliczył dwa uderzenia na cztery podejścia. W sezonie 1967 został wybrany najlepszym debiutantem i po raz pierwszy w karierze wystąpił w Meczu Gwiazd.
W sezonie 1977 miał najlepszą w lidze średniej uderzeń 0,388 (w sumie zwyciężał w tej klasyfikacji siedmiokrotnie w latach 1969, 1972–1975, 1977–1978), najwięcej zdobytych runów (128), uderzeń (239) i triple'ów (16), najlepszy on-base percentage (0,449), drugi w lidze slugging percentage (0,570), trzeci pod względem zdobytych double'ów (38) i został wybrany MVP American League.
W lutym 1979 w ramach wymiany przeszedł do California Angels. 4 sierpnia 1985 w meczu przeciwko Minnesota Twins zaliczył 3000. uderzenie w karierze. Po raz ostatni wystąpił 5 października 1985. Po zakończeniu kariery był między innymi trenerem pałkarzy w California Angels i Milwaukee Brewers.