Jako nauczyciel w kudowskim liceum otrzymał w 1980 roku stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy pt. Ostatni sejm przed Cecorą w 1619 r., której promotorem był prof. Jan Seredyka. W roku akademickim 1981/1982 został zatrudniony jako adiunkt w Instytucie Historii opolskiej WSP, przeprowadzając się na stałe do Opola. Prowadził tam zajęcia z historii nowożytnej Polski i powszechnej, historii gospodarczej Polski, metodologii historii, statystyki i demografii. W 1990 roku Rada Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP w Opolu nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego w zakresie historii o specjalności historia nowożytna Polski na podstawie rozprawy pt. Rzeczpospolita Polska w latach 1596–1599. Wybrane zagadnienia polityki wewnętrznej i zagranicznej.
W 1992 roku zatrudniony został na stanowisku profesora nadzwyczajnego w WSP w Opolu. W 2001 roku prezydent Polski Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł profesora nauk humanistycznych. W tym samym roku otrzymał stanowisko profesora zwyczajnego.