David Gene Parker (ur. 9 czerwca 1951 w Grenadzie, zm. 28 czerwca 2025 w Cincinnati) – amerykański baseballista, który występował na pozycji prawozapolowego przez 19 sezonów w Major League Baseball.
Parker został wybrany w czternastej rundzie draftu 1970 roku przez Pittsburgh Pirates i początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Charleston Charlies, reprezentującym poziom Triple-A. W MLB zadebiutował 12 lipca 1973 w meczu przeciwko Chicago Cubs. W sezonie 1977 po raz pierwszy w karierze wystąpił w Meczu Gwiazd i miał najwięcej w lidze uderzeń (215), zdobytych double'ów (44) i najlepszą średnią uderzeń (0,338), a w głosowaniu do nagrody MVP National League zajął 3. miejsce za Gregiem Luzinskim z Philadelphia Phillies i George'em Fosterem z Cincinnati Reds. Rok później został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem przy statystykach BA 0,334 (1. wynik), SLG (0,585) (1. wynik), 194 H (4. wynik), 102 R (3. wynik), 12 triples (2. wynik w lidze). W sezonie 1979 wystąpił w World Series, w których Pirates pokonali Baltimore Orioles w siedmiu meczach.