Ogółem podczas tego sezonu reprezentacyjnego zagrał w trzynastu z piętnastu spotkań zdobywając pięć przyłożeń, podwyższenie i trzy karne, w opinii szkoleniowców był najbardziej rozwijającym się zawodnikiem zespołu w tym roku, który jednak wymagał jeszcze pracy w zakresie obrony.
Został powołany na zaplanowane na lipiec i sierpień 2011 roku spotkania reprezentacji, jednak nie wystąpił w niespodziewanie przegranym spotkaniu z Samoa. Wziął natomiast udział we wszystkich czterech meczach Pucharu Trzech Narodów, który zakończył się pierwszym od dziesięciu lat triumfem Australijczyków. Pozostał również w okrojonej do trzydziestu zawodników kadrze na Puchar Świata w Rugby 2011, gdzie we wszystkich spotkaniach wyszedł na boisko w podstawowym składzie. Ogłoszony podczas tego turnieju przez nowozelandzkie media „wrogiem publicznym numer 1” nie mógł odnaleźć formy, którą prezentował w sezonie Super Rugby oraz Pucharze Trzech Narodów, krytykowany był zwłaszcza za spotkania w fazie pucharowej z RPA i Nową Zelandią. Jej przebłyski pokazał w pierwszych dwudziestu minutach meczu o trzecie miejsce, w którym Wallabies pokonali Walię. Cooper doznał w nim kontuzji więzadła krzyżowego przedniego w prawym kolanie, która wyeliminowała go z gry na pół roku, w tym również z rozegranych na przełomie listopada i grudnia meczów przeciw Barbarians i Walii.