Informację o wymienionych imiennie osobach przekazał eksplicit manuskryptu.
Nie jest znany konkretny czeski rękopis stanowiący podstawę przekładu Biblii królowej Zofii. Nie można też jej tekstu bezpośrednio przypisać do żadnej z czterech znanych redakcji Biblii staroczeskiej. Ksiądz Ignacy Polkowski uważał, że źródłem które wykorzystano do tłumaczenia Biblii królowej Zofii (ukończona w 1455) był ten sam czeski rękopis, który posłużył do przepisania Biblii Jana Zabłockiego (1476–1478). Natomiast Stanisław Urbańczyk i Vladimir Kyas podjęli próbę rekonstruowania pierwotnego tekstu biorąc za podstawę Biblię młynarki (Mlynářčina bible) zwanej też Biblią taborską (druga redakcja Biblii staroczeskiej) oraz Stary Testament Cardy (Cardův Starý zákon) z lat 30. XV w. ze zbiorów klasztoru na Strahovie w Pradze (pierwsza redakcja Biblii staroczeskiej)W mniejszym stopniu autorzy wykorzystali również Biblię Zamojskich, czyli Stary Testament warszawski (druga redakcja) z drugiej ćwierci XV w., oraz Biblię paderzowską (Padeřovská bible) z lat 1432–1435 (trzecia redakcja)..