Specjalizował się w farmakologii, dermatologii i pediatrii. W Wiedniu uczył się patologii u Carla von Rokitansky’ego. Po powrocie do Würzburga w 1834 roku został asystentem Carla Friedricha Marcusa w Juliusspital i ordynatorem kliniki chirurgicznej, w 1836 roku habilitował się w dziedzinie chorób wewnętrznych i został docentem prywatnym. W 1837 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1838 roku profesorem zwyczajnym farmakognozji na würzburskim uniwersytecie. W 1850 roku założył pierwszą na świecie klinikę chorób dziecięcych. Od 1863 roku kierował kliniką psychiatrii Juliusspital w Würzburgu, a od 1872 roku kliniką chorób skórnych i kiłyJulius Pagel: Rinecker, Franz von [w:] „Allgemeine Deutsche Biographie” Band 28 (1889), s. 628–629.
Dwukrotnie przewodniczył senatowi uczelni, sześciokrotnie wybierano go na dziekana i dwukrotnie (w 1845 i 1866) na rektora uniwersytetu.
Do jego uczniów należeli Ernst Haeckel, Franz Leydig, Carl Gerhardt, Franz Kiwisch, Albert von Kölliker, Friedrich von Recklinghausen, Rudolf Virchow, Rudolf Boehm, Friedrich Jolly, Hubert von Grashey, Sigbert Ganser i Emil KraepelinEmil Kraepelin: Franz von Rinecker [w:] Theodor Kirchhoff (Hrsg.): „Deutsche Irrenärzte: Einzelbilder ihres Lebens und Wirkens”. Berlin: Springer Verlag, 1921 s.