Założone zapewne już w IX wieku Bródno ulokowane jest na terenie dzisiejszego Lasku Bródnowskiego. Nazwa pochodzi od brodu, przy którym stało. Odnalezione ślady wyrobów rękodzielniczych (m.in. noże i ich kościane oprawki, osełki, krzesiwa, gliniane przęśliki oraz naczynia) dowodzą, że kwitł tam handel zagraniczny. Gród Bródnowski był zapewne głównym ośrodkiem tamtejszego opola – jednostki podziału kasztelanii. Za potwierdzenie tej hipotezy można uznać XV-wieczną nazwę Opolycze (Opolice), dotyczącą obszernego pola i bagna leżących między Nieporętem, Białołęką i Żeraniem. Jeśli tak było, to owo opole obejmowało dużą część Równiny Praskiej. Na terenie osady przygrodowej odkryto brązowy ażurowy trzewik pochwy miecza z motywem ptaka w układzie heraldycznym. Trzewik z Bródna należy do odmiany występującej głównie na Gotlandii, a także na terytoriach północnej Rusi. Produkowano je w Birce i na Gotlandii w 2. połowie X wieku.
W wyniku prowadzonych wykopalisk znaleziono kilka przedmiotów używanych przez mieszkańców grodu, m.in. dziesięcioszprychowe koło wykonane z drewna jesionu, zapinka podkowiasta oraz okucie końca pochwy miecza (tzw. trzewik).