W 1975 został wykładowcą liturgiki w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie, które w 1980 zostało przeniesione do Katowic. W latach 1977–1978 sprawował urząd wicerektora, w latach 1978–1980 pełnił obowiązki rektora tego seminarium, a od 1980 do 1992 był jego rektorem. W 1995 objął funkcję redaktora naczelnego „Śląskich Studiów Historyczno-Teologicznych”. Autor licznych publikacji, m.in. Przybądź Duchu Święty. Nabożeństwa na Rok Ducha Świętego (Katowice 1998) i Uczestnicy czy niemi świadkowie (Kielce 2005). Publikował artykuły w dziełach zbiorowych i czasopismach: „Collectanea Theologica”, „Liturgia Sacra”, „Ruch Biblijny i Liturgiczny”, „Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne”.

26 sierpnia 1998 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej ze stolicą tytularną Bonusta. Święcenia biskupie otrzymał 12 września 1998 w archikatedrze katowickiej. Udzielił mu ich arcybiskup metropolita katowicki Damian Zimoń w asyście biskupów pochodzących ze Śląska: arcybiskupa metropolity białostockiego Stanisława Szymeckiego i biskupa diecezjalnego tarnowskiego Wiktora Skworca. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Per Crucem ad Lucem (Przez Krzyż do Światła).