W zamyśle Goupila ten statecznik miał przede wszystkim służyć do utrzymywania przez jego samolot równowagi, niemniej działały one na zasadzie takiej jak lotki i Goupil jako jeden z pierwszych pionierów lotnictwa zdawał sobie sprawę z potrzeby posiadania przez samolot mechanicznych powierzchni kontrolnych działających w trzech stopniach swobody poruszania się samolotu. Napęd samolotu miał stanowić zaprojektowany przez Goupila silnik parowy o masie ok. 500 kg i mocy 15 koni mechanicznych.
Goupilowi nigdy nie udało się ukończyć tego samolotu, ale zbudował jego model w postaci latawca (rozpiętość skrzydeł sześć metrów, długość osiem metrów, powierzchnia nośna dwadzieścia siedem metrów kwadratowych, masa 50 kg), model miał bardzo dużą siłę nośną unosząc się w powietrze wraz z obciążeniem dwóch mężczyzn przy wietrze o prędkości około 20 km/h.
W 1916 korzystając z oryginalnych rysunków patentowych Goupila w zakładach Curtissa zbudowano nieco zmodyfikowaną wersje aeroplanu Goupila. Zmiany polegały na wzmocnieniu konstrukcji, użyciu podwozia kołowego (a w pierwszej wersji – pływaków) zamiast oryginalnych płóz i niewielkim wydłużeniu skrzydeł.