Grzegorz Bar Hebraeus (, lub أبو الفرج, ur. w 1226, zm. 30 lipca 1286) – syryjski duchowny, mafrian Kościoła jakobickiego i jedna z najsłynniejszych postaci w jego dziejach, uczony-polihistor.
Życiorys Urodził się w syryjskim mieście Melitene jako syn znanego lekarza Aarona. Starotestamentowe imię ojca i przydomek bar Ebrojo – „syn Ebry” – spowodowały, że uznawano go za neofitę lub syna neofity, choć w rzeczywistości prawdopodobnie Bar Hebraeus pochodził z rodziny syryjskich chrześcijan. Nie jest jasne, w jakich okolicznościach nabył imię Grzegorz, ponieważ ochrzczony został jako Jan (syr. Juhanna). W dzieciństwie odebrał bardzo staranne świeckie wykształcenie w kulturze syryjskiej, arabskiej, prawdopodobnie również hebrajskiej. Uczył się filozofii i teologii, zaś pod kierunkiem ojca również medycyny. W 1244 cała rodzina przeniosła się do Antiochii, gdzie Bar Hebraeus przez rok mieszkał w klasztornym odosobnieniu, poświęcając się nauce. Następnie przez rok pobierał nauki w libańskim Trypolisie. W 1246 patriarcha Ignacy III Dawid wyświęcił go na biskupa Gubusu. Rok później Bar Hebraeus został mianowany biskupem Lakbinu. W 1252 patriarcha mianował go arcybiskupem Aleppo.