W latach 80. XX wieku odbył kilkakrotne staże i stypendia naukowe do Stanów Zjednoczonych - National Bureau of Standards w Waszyngtonie (1982–1983) i do Niemiec - Fritz-Haber-Institut der Max-Planck-Gesellschaft w Berlinie (1985–1987, 1991–1992). W 1993 roku Rada Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk fizycznych w zakresie fizyki na podstawie pracy pt. Nukleacja i epitaksjalny wzrost kryształów na powierzchni metali. Wraz z nowym tytułem otrzymał niedługo potem w 1997 roku posadę profesora nadzwyczajnego. W 2002 roku prezydent Polski Aleksander Kwaśniewski nadał mu tytuł profesora nauk fizycznychPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 marca 2002 r. nr 115-4-02 o nadaniu tytułu naukowego profesora ().. Nowy tytuł wiązał się z awansem na stanowisko profesora zwyczajnego.
Na Uniwersytecie Wrocławskim poza działalnością naukowo-dydaktyczną pełnił kilka istotnych funkcji organizacyjnych. W latach 2002–2012 był dyrektorem Instytutu Fizyki Doświadczalnej. W 2012 roku został wybrany na stanowisko dziekana Wydziału Fizyki i Astronomii[ Władze WFA na lata 2012-2016] [on-line] [dostęp: 11.11.2012].