co najmniej połowa zginęła. Zginęła większość dworu, w tym Wang Zhen. W ręce zwycięzców dostała się ogromna ilość broni i uzbrojenia. Cesarz, nietknięty, dostał się (ku zaskoczeniu Esena) do niewoli.
Ekspedycja chińska okazała się prawdziwą katastrofą. Kampania była źle zorganizowana i fatalnie dowodzona. Bitwę rozstrzygnął atak straży przedniej Mongołów liczący zaledwie 5000 wojowników. Esen niespodziewający się pozyskania tak prominentnego jeńca zażądał za cesarza okup. Jego celem było teraz zajęcie stolicy dynastii Ming, Pekinu. Próby te nie powiodły się jednak na skutek gwałtownego oporu wojsk chińskich dowodzonych przez Yu Qian. Żądania Esena wydania mu miasta spotkały się z odpowiedzią, że „Cesarstwo ważniejsze jest aniżeli cesarz”. W tym samym czasie na tronie zasiadł nowy cesarz, którym mianowano Zhu Qiyu przyrodniego brata Zhu Qizhena. Chińczycy nigdy nie zapłacili okupu za Zhu Qizhena. Po czterech latach Esen nakazał zatem jego uwolnienie. Zhengtong powrócił do Pekinu i po śmierci Zhu Qiyu w roku 1457 ponownie objął władzę. Krytyka w państwie Mongołów spadła na Esena, któremu zarzucano niewykorzystanie zwycięstwa. W roku 1455 zwycięzca spod Tumu został zamordowany. Pomimo zajęcia w późniejszym okresie rejonu Ordos, Mongołowie nigdy nie zagrozili już państwu Mingów.
Przypisy
Tumu Tumu Kategoria:Wydarzenia 1449