W C.K. Armii został mianowany asystentem lekarza w rezerwie i był przydzielony 1 dywizjonu artylerii konnej. Po wybuchu I wojny światowej został awansowany na stopień nadlekarza w rezerwie z dniem 1 listopada 1914, a potem awansowany na stopień lekarza pułkowego z dniem 1 lutego 1918. Do ok. 1917 pozostawał oficerem 1 dywizjonu artylerii konnej, a do 1918 był przydzielony do 1 pułku artylerii polowej. Nie brał udziału w walkach. W 1916 przywrócony do pracy na UJ. Pełnił stanowisko kierownika prosektorium wojskowego.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i służył w jego szeregach od 1919 do 1921. Został awansowany na stopień majora lekarza rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym lekarzem 5 batalionu sanitarnego w Krakowie. W 1934 był oficerem rezerwowym 5 Szpitala Okręgowego pozostając w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto.