Układ nerwowy człowieka (łac. systema nervosum) – układ zbudowany z tkanki nerwowej oraz tkanki glejowej, integrujący działalność organizmu, rejestrujący bodźce, przetwarzający zawartą w nich informację oraz sterujący czynnościami organizmu: ruchem mięśni oraz wydzielaniem hormonów.
Czynności obwodowego układu nerwowego można umownie podzielić na dwie kategorie: Układ nerwowy somatyczny (łac. soma − ciało) nastawiony na łączność ze światem zewnętrznym, odbiera z niego różnorodne informacje za pośrednictwem narządów zmysłów oraz zarządza aparatem ruchowym, umożliwiając poruszanie się w przestrzeni i reagowanie w sposób celowy na bodźce zewnętrzne. Układ nerwowy autonomiczny lub wegetatywny (łac. autos − samo- i nomos − prawo, a więc „samorządzący się”) − jego rolą jest sprawowanie kontroli nad przemianą materii oraz prawidłowym działaniem narządów wewnętrznych. Działalność obu tych układów koordynowana jest na wyższych piętrach układu nerwowego.
Neurony
thumb|300px|Budowa neuronu, połączenia i synapsa Podstawowym elementem układu nerwowego jest komórka nerwowa z odchodzącymi od niej wypustkami, zwana neuronem.