Ich uwagi zostały jednak usunięte z dokumentacji dotyczącej konfliktu, która po zakończeniu wojny została przesłana Parlamentowi w Londynie. z żądaniem odszkodowania i ukarania gubernatora. Pomimo tego afrontu król Birmy z zachowaniem powściągliwości i dyplomatycznych manier przystał na brytyjskie żądania. W swej odpowiedzi podkreślił przyjaźń mającą panować pomiędzy obydwoma narodami.
Choć prawdopodobnie konflikt mógł zostać na tym etapie łatwo zakończony, po przybyciu do Rangunu nowego gubernatora (Mahamenghla Meng Khannygyan) Lambert ponownie wszedł z nim w konfrontację – na skutek serii pomyłek wynikających z wzajemnego niezrozumienia swych kultur przez obydwie strony, 6 stycznia gubernator odmówił przyjęcia brytyjskiej delegacjiDodatkowo, jak poinformował Mahamenghla Meng Khannygyan w liście skierowanym do Dalhousie, Lambert miał się zachować szczególnie obraźliwie wysyłając do gubernatora konną delegację czterech brytyjskich oficerów niskiej rangi wraz tłumaczem i amerykańskim misjonarzem. Delegacja miała podjechać konno pod drzwi domu gubernatora, co w birmańskiej kulturze dworskiej oznaczało ciężką obrazę – gubernator Rangunu miał status wicekróla i nawet książęta byli obowiązani zsiąść z konia przed wejściem na teren jego pałacu. Także obecność misjonarza wśród członków delegacji była dla gubernatora policzkiem.