Jan z Dukli (ur. ok. 1414 w Dukli, zm. 29 września 1484 we Lwowie) – polski święty katolicki, pustelnik, prezbiter, franciszkanin konwentualny, pod koniec życia w surowszej gałęzi zakonu: bernardynach.
Życiorys Urodził się około 1414 roku w Dukli. Późniejsza tradycja przypisała mu pochodzenie z rodziny Dźwigów, lecz nie ma na to historycznych dowodów. Jego dom rodzinny mieścił się przy ulicy Kaczyniec, na dawnym Przedmieściu Wyższym (tzw. Starej Dukli). W młodości odebrał podstawowe wykształcenie, jednak nie wiadomo czy chodził do szkoły w Dukli, czy w Krośnie. Według tradycji miał odbyć studia na Akademii Krakowskiej, lecz na to również nie ma przekonujących dowodów. Także tradycja przypisuje Janowi mieszkanie w eremach w grocie Zaśpit nad Jasiołką oraz na górze Cergowej, co historycy bernardyńscy uważają za legendę.
Około 1434 roku wstąpił do franciszkanów konwentualnych. Roczny nowicjat odbył najprawdopodobniej w Krośnie, a następnie złożył profesję wieczystą. Rozpoczął studia z zakresu trivium i przyjął święcenia kapłańskie. W konwentach w Krośnie i we Lwowie sprawował urząd gwardiana. W latach 1443–1461 pełnił funkcję kustosza kustodii ruskiej we Lwowie.