Skok w dal z miejsca – konkurencja lekkoatletyczna, rozgrywana na letnich igrzyskach olimpijskich od 1900 do 1912. Polega na odbiciu się sprzed wyznaczonej linii, stojąc na ziemi obiema nogami i oddaniu jak najdłuższego skoku, lądując na obu stopach. W konkursach olimpijskich liczony był najdłuższy z trzech oddanych skoków.
Poza igrzyskami olimpijskimi skok w dal z miejsca rozgrywany był na wielu innych międzynarodowych zawodach, m.in. na Olimpiadzie Letniej w 1906, mistrzostwach Ameryki Południowej (1919 i 1920), igrzyskach krajów sprzymierzonych (1919) czy na Światowych Igrzyskach Kobiet (1922 i 1926).
Konkurencja ta pojawiała się także wielokrotnie w programie mistrzostw krajowych, m.in. podczas: mistrzostw Polski (1920, 1921 wśród mężczyzn oraz od 1927 do 1947 wśród kobiet), Włoch (siedmiokrotnie w latach 1913–1929) oraz Francji (kilkunastokrotnie, po raz ostatni na mistrzostwach kobiet w 1926), a także podczas halowych czempionatów Stanów Zjednoczonych (ostatni raz w 1931 w rywalizacji mężczyzn oraz w 1964 – w rywalizacji kobiet), Polski (w okresie międzywojennym), Szwecji (po raz ostatni w 1965) czy Norwegii (także współcześnie).
Skok w dal z miejsca rozgrywany jest podczas Olimpiad Specjalnych.