Marcelino, chleb i wino (hiszp. Marcelino, pan y vino) – hiszpańsko-włoski komediodramat z 1955 roku w reżyserii Ladislao Vajdy. Scenariusz powstał na podstawie powieści Marcelino chleb i wino: legenda hiszpańska autorstwa José Marii Sáncheza Silvy. Podobnie jak książka, film nawiązuje do hiszpańskiej legendy o tytułowym Marcelino.
Zdjęcia kręcono na terenie hiszpańskich prowincji: Salamanka (La Alberca), Segowia (El Espinar) i Ávila (Aldeavieja).
Fabuła Prolog Ojciec Luis (mnich) w dniu święta (odbywającego się w klasztorze) podążając w przeciwnym kierunku niż uczestnicy pochodu zmierzający do klasztoru, zachodzi z wizytą do chorej dziewczynki, której postanowił opowiedzieć poniższą historię:
Wioska, w której toczy się akcja filmu była polem walk hiszpańsko-francuskich, w trakcie których ucierpiała większość zabudowy wioski w tym również wielka posiadłość starej szlachty. Gdy minął czas wojny wioska odżyła i była odbudowywana jednakże nikt nie chciał się zająć zrujnowaną posiadłością. Grupa trzech mnichów franciszkańskich zjawia się u burmistrza z propozycją zagospodarowania niechcianej budowli. Burmistrz w swej wspaniałomyślności ofiarowuje posiadłość mnichom. Zakonnicy idą więc do ruin, by zacząć odbudowę. Krótko potem zjawia się grupa mężczyzn, która przybyła im do pomocy.