Spektroskopia Ramana (inaczej: spektroskopia ramanowska) – technika spektroskopowa polegająca na pomiarze promieniowania rozproszenia Ramana, tj. nieelastycznego rozpraszania fotonów.
Symetria cząsteczki decyduje, które drgania są aktywne w widmie rozproszenia Ramana co wyraża się poprzez reguły wyboru określające prawdopodobieństwo zaobserwowania (intensywność) danego pasma. Zgodnie z regułą wyboru w widmie Ramana pojawią się tylko te drgania, w których zmienia się polaryzowalność w taki sposób, że nie ma ona ekstremum w położeniu równowagiZ. Kęcki, „Podstawy spektroskopii molekularnej”, 1998, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa..
Spektroskopia ramanowska wzajemnie uzupełnia się ze spektroskopią w podczerwieni. Istnieje tak zwane spektroskopowe kryterium polarności wiązania.
Rodzaje pasm obserwowanych w widmie Ramana thumb|400px|Diagram energii przejść w poszczególnych rodzajach rozpraszania Pasma Rayleigha – powstające na skutek oddziaływania fotonów padającego promieniowania o częstości ν0, niepasujących do poziomów energetycznych cząsteczki.