W roku następnym udał się do ławry Troicko-Siergijewskiej i 1 września 1962 złożył w niej wieczyste śluby mnisze. W 1966 metropolita leningradzki i nowogrodzki Nikodem nadał mu godność archimandryty i mianował go dziekanem parafii japońskich uznających zwierzchność Patriarchatu Moskiewskiego.
9 lub 10 grudnia 1967 w soborze Trójcy Świętej w Ławrze Aleksandra Newskiego w Leningradzie został wyświęcony na biskupa Tokio i całej Japonii. W obrzędzie jako konsekratorzy wzięli udział metropolita leningradzki i nowogrodzki Nikodem, arcybiskup ałmacki i kazachstański Józef, biskupi archangielski i chołmogorski Nikon, tulski i bielowski Bartłomiej, zarajski Juwenaliusz, tichwiński Michał oraz smoleński i wiaziemski Gedeon. Brał udział w pracach Światowej Rady Kościołów i w chrześcijańskim ruchu na rzecz pokoju.
W 1970, po nadaniu Japońskiemu Kościołowi Prawosławnemu statusu autonomicznego, został biskupem możajskim, wikariuszem eparchii moskiewskiej. Do 1986 był kierownikiem przedstawicielstwa patriarchy moskiewskiego w Tokio.