6.
Rodzina wywodząca się ze wsi Dzięcielec w dawnej ziemi lęborskiej. Według Niesieckiego, szlachectwo Dzięcielscy mieli otrzymać w czasach krzyżackich w osobie Maksymiliana Persy. Seweryn Uruski natomiast uważa, że nadanie szlachectwa wiązać należy raczej z zakończeniem wojny trzynastoletniej i nadaniem włości staremu rycerstwu przez Kazimierza Jagiellończyka. Pierwsza potwierdzona wzmianka o członkach rodu pochodzi z roku 1569 i wymienia Jana, Jakuba, Franciszka, Filipa i Dionizego, właścicieli Dzięcielca, nieokreślonego Lebnow (być może Liniewko) i Dargolewa (wówczas po stronie polskiej). Rok później Franciszek Dzięcielski miał dobra w powiecie tczewskim. Już w XVI wieku zatem istniały dwie linie rodziny, jedna po stronie polskiej (posiadała ona później działy we wsiach Kętrzyno, Tępcz, Lewino, Lewinko), druga pomorskiej, a później brandenburskiej i pruskiej. Gałąź w Księstwie Pomorskim osiągnęła względnie wysoką pozycję. Członków rodu wymienia się wśród hołdowników księcia pomorskiego w 1618. Jerzy Dzięcielski (zm. po 1633) z tej gałęzi był podskarbim książęcym w Darłowie. Linia polska natomiast musiała zubożeć, ponieważ w rejestrze poborowym z 1648 roku, po włączeniu ziemi lęborskiej do Polski, nie zostało wymienione ich nazwisko wśród właścicieli Dzięcielca, padło tylko zbiorcze określenie Possessores.