James Oliver Van de Velde SJ (ur. 3 kwietnia 1795 w Lebbeke w Belgii, zm. 13 listopada 1855 w Natchez, Missisipi) – duchowny katolicki pochodzenia belgijskiego, jezuita, biskup Chicago (1848–1853) i Natchez (1853–1855) w Stanach Zjednoczonych.
Życiorys Wczesną edukację odebrał w Gandawie. Jako zdolny uczeń w wieku osiemnastu lat sam został nauczycielem języków francuskiego i flamandzkiego. W wyniku zmiany sytuacji politycznej po bitwie pod Waterloo i prześladowaniu katolików, postanowił opuścić ojczyste strony. Dał się jednak przekonać swym przełożonym i pozostał w kraju jeszcze przez dwa lata. Od 1815 roku był klerykiem Archidiecezjalnego Seminarium Duchownego w Mechelen. Jeden z wykładowców wybrał młodego Jamesa by ten towarzyszył mu w wyprawie misyjnej do USA. Przygotowania do kapłaństwa ukończył w Baltimore. Za namową przełożonego rozpoczął nowicjat u jezuitów. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 września 1827 roku z rąk abpa Ambrose Maréchala. Pracował duszpastersko początkowo w archidiecezji baltimorskiej. Od roku 1831 był wykładowcą Kolegium Jezuickiego w Saint Louis, gdzie nauczał retoryki i matematyki. W roku 1843 został wiceprowincjałem amerykańskich jezuitów.