W czasie lęgów są terytorialne. Wydawane dźwięki Samiec wydaje wysokie, gwiżdżące dźwięki, natomiast samica niższe, krótkie kwakanie. Pożywienie Korzenie, liście, łodygi, trawy i turzyce.
Status i zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje magelankę rudogłową za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). W 2023 roku organizacja Wetlands International szacowała liczebność populacji na 42 744 – 82 000 osobników (co przelicza się na 28 500 – 54 700 osobników dorosłych), zaś jej trend oceniła jako stabilny.
W latach 60. XX wieku magelanka rudogłowa została ogłoszona szkodnikiem przez rząd argentyński, gdyż żerowała na kukurydzy i pszenicy, a także konkurowała o trawę z owcami i bydłem. Przyczyniło się to do prześladowań gatunku, zwłaszcza na zimowiskach. Później w Patagonii w celu kontroli populacji królika europejskiego wprowadzono nibylisy argentyńskie, które magelankom wyjadały jaja i pisklęta. W rezultacie populacja na kontynencie znacznie zmalała. Populacja na Falklandach, mimo polowań, dalej ma się dobrze.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kaczkowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Fauna Argentyny Kategoria:Fauna Chile Kategoria:Fauna Falklandów Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1861 roku Kategoria:Taksony opisane przez Philipa Lutleya Sclatera