1 października 1939 po ogłoszeniu kapitulacji opuścił Warszawę, maszerując m.in. przez ulicę Wolską. Podczas drogi został uderzony przez przypadkowo spotkanego niemieckiego żołnierza i już wtedy poprzysiągł zemstę na okupancie. Jak wspominał, tłumił w sobie chęć oporu i walki, czerpiąc informacje o sytuacji w kraju, m.in. z konspiracyjnego pisma ''Polska Żyje''.

Konspiracja W czerwcu 1941 wstąpił w szeregi Związku Walki Zbrojnej i rozpoczął szkolenie bojowe. W konspiracji występował pod nazwiskiem Bolesław Korzycki. Na przełomie 1941 i 1942 został wcielony do działań w dywersji, do oddziału sabotażowego. Był żołnierzem Zespołu Patroli Dywersyjnych „Tadeusza Hawelana” – Kazimierza Jackowskiego z Ursusa, z Oddziału Dyspozycyjnego „Anatol” – „Lilpop” w Kedywie Komendy Głównej Armii Krajowej. Z dniem 1 stycznia 1942 wraz z 4 innymi żołnierzami włączony w skład Wielkiej Dywersji, do której zadań należało wysadzanie mostów, pociągów, odbijanie więźniów, rozbijanie posterunków niemieckich czy wykonywanie wyroków śmierci.