Koniec powstania zastał go w Ursusie. W styczniu 1945 wraz z ocalałymi kolegami z „Miotły” brał udział w rozminowywaniu fabryki „Ursus”. Do 17 września 1945 pozostawał w konspiracji. Wojnę zakończył w stopniu sierżanta podchorążego. Dwukrotnie odznaczony został Krzyżem Walecznych.

Czasy powojenne 10 sierpnia 1949 jako student Akademii Górniczo-Hutniczej został aresztowany w Krakowie przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i 13 sierpnia przewieziony do gmachu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego przy Koszykowej w Warszawie. 29 sierpnia 1949 władze komunistyczne skazały go na karę śmierci, dożywotnie więzienie, piętnaście lat więzienia i przepadek mienia. Na mocy amnestii, karę śmierci zamieniono na karę piętnastu lat więzienia i wymierzono karę łączną dożywotniego więzienia. W styczniu 1951 został przeniesiony do zakładu karnego we Wronkach. Karę odbywał również przy Rakowieckiej w X pawilonie, oraz w zakładzie karnym w Rawiczu. W 1953 został przewieziony do Warszawy jako świadek w procesie Jana Mazurkiewicza ps. ''Radosław''.

14 grudnia 1954 po 6 latach więzienia odzyskał wolność. W 1957 zwolniony i zrehabilitowany.