Osborne Earl Smith (ur. 26 grudnia 1954) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łącznika przez 19 sezonów w Major League Baseball.
Przebieg kariery W czerwcu 1976 został wybrany w siódmej rundzie draftu przez Detroit Tigers, ale nie podpisał z tym klubem kontraktu, jednak rok później w kolejnym drafcie został wybrany przez San Diego Padres. W 1977 roku występował w klubie farmerskim tego zespołu w Walla Walla Padres, reprezentujący poziom Class-A Short Season. W MLB zadebiutował 7 kwietnia 1978 w meczu przeciwko San Francisco Giants. W sezonie 1978 w głosowaniu do nagrody National League Rookie of the Year Award zajął 2. miejsce za Bobem Hornerem z Atlanta Braves. W grudniu 1981 przeszedł w ramach wymiany do St. Louis Cardinals.
W sezonie 1982 wystąpił w World Series, w których Cardinals pokonali Milwaukee Brewers w siedmiu meczach. Po zwycięskich finałach zaproponowano mu nowy kontrakt, który gwarantował mu 1 milion dolarów rocznie. Dwa lata później ponownie wystąpił w World Series, gdzie Cardinals ulegli Kansas City Royals. W sezonie 1987 otrzymał największą liczbę głosów w wyborze do All-Star Game, a w kolejnych World Series Cardinals przegrali z Minnesota Twins 3–4. W tym samym roku w głosowaniu do nagrody MVP National League zajął 2. miejsce za Andre Dawsonem z Chicago Cubs.