Bitwa pod Poitiers uważana jest za punkt zwrotny w walkach o Galię.
Późniejsze walki W 734 roku wojska muzułmańskie pod wodzą el-Fihriego, następcy ar-Rahmana, ponownie przekroczyły Pireneje i zmusiły do kapitulacji Awinion. Mieszkańcy Prowansji sami wezwali muzułmanów, prosząc ich o ochronę przed zakusami Karola Młota, którego aktywność na południu Galii po zwycięstwie pod Poitiers znacznie wzrosła.
Karol w swojej polityce południowej musiał zmagać się z wieloma trudnościami. Miejscowa elita gocka była bardzo nieprzychylna Frankom, obawiając się, iż po ewentualnym podboju południa przez Karola Młota, utracą swoją uprzywilejowaną pozycję. Aby przeciwdziałać sojuszowi Wizygotów i muzułmanów Karol sprzymierzył się z królem Lombardów, Liutprandem. W 737 roku Frankowie zajęli Awinion i udało im się zniszczyć muzułmańską flotę. Childebrand, brat Karola, poniósł jednak klęskę, próbując odbić Narbonę.