Paradoks Easterlina – zjawisko z dziedziny ekonomii dobrobytu, zauważone po raz pierwszy przez Richarda Easterlina (1926–2024) w 1974 rokuRichard Easterlin. Does Economic Growth Improve the Human Lot? Some Empirical Evidence. W: . Mimo iż wewnątrz danego społeczeństwa ludzie o wyższych dochodach wykazują wyższy poziom satysfakcji z życia, efekt ten nie istnieje pomiędzy krajami o różnych poziomach dochodów, a w krajach powyżej pewnego stopnia zamożności wzrost dochodów w czasie nie wywołuje wzrostu satysfakcji.
Wyniki pierwotnych badań Easterlina zostały wielokrotnie potwierdzone przez niego samego i przez innych badaczy. W ostatnich latach pojawiły się jednak publikacje podające w wątpliwość postulowany przez Easterlina brak związku między dochodami a satysfakcją.
Wytłumaczenia Możliwym wyjaśnieniem paradoksu Easterlina jest istnienie tzw. dóbr pozycjonalnych. Pojęcie to zostało wprowadzone przez Freda Hirscha, który wskazuje, że w każdym społeczeństwie istnieje określony katalog dóbr i usług osiągalnych tylko dla najbogatszych, niezależnie od absolutnego poziomu bogactwa w danym społeczeństwie, zaś brak możliwości zdobycia tych dóbr przez osoby spoza elity prowadzi je do frustracji, która występuje nawet pomimo nominalnego wzrostu ich dochodów.