Zbrodnia w Markowej – mord na szesnastu osobach narodowości polskiej i żydowskiej dokonany przez okupantów niemieckich we wsi Markowa pod Łańcutem.
Prawdopodobnie pod koniec 1942 roku Józef i Wiktoria Ulmowie z Markowej przyjęli pod swój dach dwie żydowskie rodziny z Łańcuta i Markowej. Najprawdopodobniej na skutek donosu złożonego przez granatowego policjanta Włodzimierza Lesia kryjówka została odkryta przez Niemców. 24 marca 1944 roku żandarmi z posterunku w Łańcucie zamordowali Józefa i Wiktorię (będącą w zaawansowanej ciąży) oraz szóstkę ich dzieci, z których najstarsze liczyło 8 lat, a najmłodsze półtora roku. Zginęło także ośmioro ukrywanych Żydów, w tym dwie kobiety i dziecko.
Zbrodnia w Markowej stała się symbolem martyrologii Polaków mordowanych za niesienie pomocy Żydom.
Preludium Zagłada Żydów w Markowej
Przed II wojną światową w Markowej pod Łańcutem mieszkało blisko 30 żydowskich rodzin (ok. 120 osób). Po rozpoczęciu niemieckiej okupacji wieś znalazła się w granicach powiatu jarosławskiego w Generalnym Gubernatorstwie.