Kolejnymi właścicielami wsi po Mikorze byli Ruland, w 1435 roku Jan z Doruchowa, od 1445 roku Mikorscy, od 1457 roku Piotr Latowski, od 1645 roku Wężykowie z Osin, w okresie międzywojennym Jan Iwański, w 1935 roku Czesława Morek. W księgach grodzkich zapisano, iż w 1445 roku działa jeden młyn, a w 1482 roku dwa młyny, co świadczyło o zamożności mieszkańców.
W 1360 roku wieś nadana została przez biskupa wrocławskiego Przecława w dożywocie Kanonikowi poznańskiemu Stefanowi Gromassy.
Ciekawym wydarzeniem archeologicznym było odkrycie w 1856 roku tzw. „Kamieni Mikorzyńskich”.
W lipcu 1919 roku wioska została zaatakowana przez oddziały „grenzschutzu” z rejonu kępińskiego. W okresie II wojny światowej Mikorzyn został zajęty przez Niemców.
Mikorzyn położony jest na terenie obszaru Krajobrazu Chronionego „Wzgórza Ostrzeszowskie i Kotlina Odolanowska”. Na terenie wsi znajduje się pałac otoczony parkiem (zespół pałacowo-parkowy). W parku rośnie grupa pięciu dębów szypułkowych objęta ochroną prawną jako pomnik przyrody. W centrum wsi można podziwiać aleję dębową, zaliczaną do niewielu występujących na terenie gminy Kępno pomników przyrody. Ze względu na korzystne właściwości klimatyczne oraz walory krajobrazowe Mikorzyn uzyskał status miejscowości letniskowej.