W 1972 r. zwolniony, pozostał na zesłaniu. W 1974 r. został dysponentem tzw. Funduszu Pomocy Więźniom Politycznym i Ich Rodzinom, którego pomysłodawcą był Aleksandr Sołżenicyn. W maju 1976 został jednym z założycieli Moskiewskiej Grupy Helsińskiej. 3 lutego 1977 został ponownie aresztowany, a w lipcu 1978 skazany na karę 8 lat łagrów o specjalnym rygorze i 3 lata zesłania. W kwietniu 1979 wydalono go z ZSRR w ramach wymiany za obywateli radzieckich skazanych w USA za szpiegostwo. Na emigracji mieszkał w USA, następnie we Francji, gdzie kierował Rosyjskim Ośrodkiem Kultury w Montgeron, był członkiem kolegium redakcyjnego kwartalnika Kontinient, a do 1997 komentatorem tygodnika Russkaja Mysl. Należał do francuskiego PEN-Clubu. W 1998 r. otrzymał, po pokonaniu wielu przeszkód biurokratycznych, francuskie obywatelstwo.
Bibliografia Grzegorz Przebinda, Józef Smaga Leksykon. Kto jest kim w Rosji po 1917 roku, wyd. Znak, Kraków 2000 Giennadij Kuzowkin Aleksander Ginzburg w: Słownik dysydentów. Czołowe postacie ruchów opozycyjnych w krajach komunistycznych w latach 1956–1989. Tom II, wyd. Ośrodek Karta, Warszawa 2007
Kategoria:Radzieccy dysydenci Kategoria:Rosyjscy działacze praw człowieka Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie