W trakcie I wojny światowej został powołany do Armii Cesarstwa Niemieckiego i służył jako ordynariusz wojskowego szpitala dermatologicznego. W 1918 przebywał na froncie francuskim, a pod koniec tego roku został przetransportowany do Poznania z uwagi na ciężką chorobę. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, w którym został awansowany do stopnia majora lekarza, a następnie podpułkownika i mianowany naczelnikiem szpitala wenerycznego w Poznaniu, które to stanowisko pełnił od 1919 do 1921. Równolegle do 1919 był naczelnym lekarzem oddziału skórnego w Szpitalu Miejskim w Poznaniu
Od 1921 do śmierci kierował Kliniką Dermatologiczną Szpitala Miejskiego. Od tego roku wykładał choroby skórne i weneryczne na Uniwersytecie Poznańskim. Na tej uczelni w 1922 habilitował się w zakresie chorób skórnych i wenerycznych, a w 1923 został profesorem nadzwyczajnym. W 1923 została wydana publikacja Adama Karwowskiego pt. O mało dotąd znanych naskórkowych jamkach obrączkowych powstałych z objawami rumienia.