W dniu agresji III Rzeszy na Polskę, zarówno Szwecja, jak i pozostałe kraje nordyckie, ogłosiły pełną neutralność wojenną. Deklaracja neutralności nakładała na państwo pewne prawa i obowiązki, których należało przestrzegać według konwencji haskich z 1907. Regulowały to zapisy V konwencji haskiej dotyczące praw i obowiązków państw neutralnych w razie wojny lądowej i XIII konwencji haskiej dotyczącej praw i obowiązków państw neutralnych w razie wojny morskiej. Zapisy te m.in. zobowiązywały państwo neutralne do niedopuszczenia, by któraś ze stron konfliktu korzystała z jego terytorium w celu prowadzenia działań wojennych. Również strony konfliktu powinny respektować terytorium państwa neutralnego według zapisów konwencji. thumb|Nowo wybrany rząd koalicyjny przed zamkiem w Sztokholmie w grudniu 1939. Od lewej: Bagge, Andersson, Bergquist, Möller, Westman, Quensel, Günther, Domö, premier Hansson, Wigforss, Sköld, Pehrsson-Bramstorp i Eriksson Po agresji Związku Radzieckiego na Finlandię, w grudniu 1939, socjaldemokratyczny premier Szwecji Per Albin Hansson uznał, że sytuacja jest krytyczna i powołał rząd porozumienia narodowego, w skład którego weszli przedstawiciele czterech największych partii politycznych w Riksdagu.