Ewangelicy osiedlali się na Mazowszu na skutek wojny trzydziestoletniej, przede wszystkim w Warszawie. Pozbawieni byli jednak możliwości budowania własnych świątyń. 25 czerwca 1650 przez Radziwiłła zostało ogłoszone pozwolenie na organizację nabożeństw luterańskich w budynku węgrowskiego kościoła kalwińskiego. Sytuacja ta miała trwać do czasu budowy nowej świątyni dla zboru reformowanego, a dotychczasowy kościół miał przejść wówczas na własność ewangelików augsburskich. Książę obiecał pomoc przy zakładaniu szkół i szpitali, a także finansowanie księdza z własnych środków. Przekazał również dom na mieszkanie dla duszpasterza.
Pierwsze nabożeństwo luterańskie miało miejsce w pierwszą niedzielę adwentu 1650, a duszpasterzem zboru został ks. Jonasz Columbus. 14 maja 1653 została podpisana umowa pomiędzy duchownymi obu wyznań ewangelickich na temat porządku sprawowania nabożeństw. Na jej mocy w niedziele i święta o godzinie 6:30 odbywało się ewangelicko-augsburskie nabożeństwo w języku niemieckim, natomiast o 8:30 - polskojęzyczne nabożeństwo reformowane. Tygodniowe posługi organizowano o godzinie 7:00 – polskie w środy i piątki, a niemieckie we wtorki i w czwartki.