W czasie służby awansował na kolne stopnie: podporucznika (9 stycznia 1878), porucznika (30 października 1879), sztabskapitana (6 maja 1888), kapitana (27 czerwca 1895), podpułkownika (10 lutego 1901) i pułkownika (11 listopada 1912).
Od 17 października 1918 roku zasiadał w komisji opracowującej ustawę o powszechnej służbie wojskowej. 12 grudnia 1918 roku został przeniesiony do rezerwy. 23 maja 1919 roku został przydzielony do Sekcji Poboru i Uzupełnień Departamentu I Mobilizacyjno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 15 sierpnia tego roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika, zaliczony do 1 Rezerwy armii i powołany do czynnej służby wojskowej na czas wojny. Pod koniec czerwca 1919 roku przeniesiony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień 3 Pułku Piechoty Legionów w Radomiu. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 21 grudnia 1920 został przeniesiony do rezerwy oficerów i urzędników przy Sekcji Poboru i Uzupełnień MSWojsk. i odkomenderowany do Wydziału Vb Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa na stanowisko przewodniczącego komisji stałej.